پيام زن

   تار مهر   

تارِ  مهر

غریبِ  غمزده را شاد کن به لبخندی

بدزد غصه ی بیچاره را به ترفندی

برای ساختنِ  خانه های مهر و صفا

میانِ  بسترِ  هر خشت باش آژندی

دوامِ  دا منه ی درد را به قیچی بر

ز تارِ  مهر بر این جامه دوز پیوندی

بخوان نویدِ  سپید و قشنگِ  آزادی

به آن فسرده سیه بختِ  مانده در بندی

به شب روان ز نزولِ  سپیده باز بگوی

صفای ممتدِ  صبحی به آرزو مندی

میانِ  کلبه ی تاریکِ  رنج اگر ماندی

گشای پنجره ات را به روی دلبندی

 ×

×

   غضب حقوق رن   

به پیشواز 25  نوفمبر روز ازادی زنان جها ن  اهدا  به

زنان رنج دیدهء که تا هنوز بار ستم عنعنه های قومی و قبیله وی را به دوش میکشند به خصوص زنان میهنم.

                        غضب حقوق زن

 می بینمت عبوس و غمین و فسرده حال

پیهم اسیر پنجه ءغم های بی زوال

لب واکنی زغصه و غم کی دهد مجال

هر چند بال وپر بزنی در شب خیال

                                     تا وارهی زظلمت بی ما یه و محال

                                 در قد س حُُُُر یت بکنی سیر بی ملال

غمناک و خسته ای تو ازین سالهای جنگ

بازار گرم شهر ندارد به جز تفنگ

از کشت و خون و زجر و شکنجه شدی به تنگ

دایم به رزقِ  حقِِِِِِِِِ تو بس میزنند   سنگ

                                       دارو ندار و هستی   تو گشت   پایمال

                                      گوشی کجاست تا بنما ییم شرح  حال

در خانه ساختند برایت  مقام  گور

از کسب ِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِِ علم و دانش و از اجتماع دور

گوشت به امرو حکم  فرو بسته لب صبور

در کنج خانه مانده و تسلیم ضرب و زور

                                      از هیبتِ شکنجه و از بحثِ  قیل و قال

                                   سرتاقدم فغانی و لب بسته ای و لال

آنجا که دیو  جهل و خداوند زور و زر

از شاخ دین به نفع خودش می خورد  ثمر

غضب حقوق و مانع تحصیل و درد ِ سر

تنها برای   تو بنهاده     خدا    مکر ؟

                                        نه او برای خویش بود در پیِِِ جلال

                                        از او چه کم     اگر حق تو گشته  پایمال

بشکن طلسم ظلم و ستم   خیز شو به پا

همرزم توست توده ء از خواهران   ما

تا کی به زیر بار    تظلم   شوی دو  تا

اواز  تو  به پهنه ء  گیتی      بود  رسا

                                      کن غیرت و  شهامت و مقصو د را بپال

                                  وز جهد می رسد به کفت   کعبهء    و صال

ای زن ! نخست جوهر تو قدس  و عفت است

در غر ب    زن  تلاشگرِِِِِ  شور و   نهضت  است

از حد فزون  به مادر و  زن قدر و  قیمت  است

آرا  ستن به زیو  رِ دانش  چو  سروت  است

                                             تو خیز در پناه ِ خداوند  ذوالجلال

                                           در جاده هء  عمل  بگذر  بیشتر  منال

   سرشت گریه   

سرشتِ  گریه

*

دلِ  من به بید سوزد که همیشه بر ندارد

و به فصلِ  حقه بازی خبر از تبر ندارد

لبِ  پر زبحث دارد دلِ  تنگِ  رستنی ها

ز بیانِ  سبزِ  جنگل دلِ  ما خبر ندارد

بپزد تبارِ  میوه ز تبِ  زمین و نبضش

بزند ز گردشِ  عمر و به ما اثر ندارد

دو سه هفته  گریه می کرد به باغ دخترِ  ابر

که چرا زبانه ی برگ سرودِ  تر ندارد

ز سرشتِ  گریه هایش نفَسِ بهار رویید

که به جز تبِ  طراوت، سفرِ  دگر ندارد

و خدای آسمان ها ! چقدر که گریه کردم

ز چه باغِ  ماست تشنه؟ و چرا ثمر ندارد؟

*

*

درود بامهر به دوستان و عزیزان که سری به این ادب کده میزنندحضور ایشان را گرامی داشته یکی از سروده های خزانی را میگذارم .

                                 فاتحه ی باغ

دوباره خاطر سبز چمن پریشان است

تمام مزرعه بی طافت و هراسان است

چه هیبتی به شمال خزان وطن کرده

که شاخه شاخه ی اندام باغ لرزان است

دگر زهنجره ی جوی لطف سیز مجوی

که تشنگی به لب جوی ها نما یان است

به بی زبانی ء تلخ درخت می گیریم

که نیست پیرهنی برتنش ...و باران است

رسیده طالب پاءیز تا شمالی   با غ

صدای فاتخه ی تاک های سوزان است

پرنده ها به پرستاری اش نمی آید

زنبض شاخه شنیدم   که فصل باران است      

سلام و عرض ادب به دوستان و عزیزان که حضور قدوم شان باعث دلگرمی من میگردد

با سروده ء تازه در خدمت شما قرار دارم

                       هدیهءحضور

بلوغ نخل خواهشم چه خوش جوانه میزند

خدا خیال پاک را همیشه شانه میزند

رسول صبر سی شبم تحملی اشاره کرد

وسیع برده باری ام به صد کرانه میزند

هلال عید روی تو  تلاوت  نیاز من

نماز استخاره ام دل شبانه میزند

شکوه یاد های تو چو اوج سیر زنده گیست

حریص اشتیاق تو  به دل  ترانه میزند

سپیده باز تازه شد شگفت دست خواهشم

کبوتر  نیا یشم  در   یگا  نه       میزند

شبانه کشت می کنم ترا میان خستگی

گیاه مهر در دلم سحر جوانه  میزند

 ×

×

   سوره ء مهر   

سلام به دوستان و عزیزانِ که حضور همیشگی و جاودانگی ایشان در این

تارنما باعث خورسندی و سرفرازی ام میگردد.با سروده ی تازه در خدمت شما میباشم

                  سورهء مهر

ایکه دل آهینه دار رحمت است

وز تجلی ره کشای وصلت است

زم زمِ   نامت  نیاز     بودنم

سورهء مهرت ره ء  پیمودنم

در دلم از تو چراغ روشن است

نور او آرامش جان و تن است

ای زلال لحظه ها در باورم

ستره گی هایت گِره برچادرم

ای تداوم نور سبز جاودان

ای بلندا آیه ء عشق نهان

ای بلوغ مهر در لبخند  تو

عالمی صف بسته ها پیوند تو

می تند آو ا ی تو تار     تار تنم

زخمه ی توحید بر سازی زنم

ای طلو ع غنچه گی های نخست

قامت گلبوته ها از عشق توست

لحظه هاین پر کن از رنگ حضور

برحلول اشتیاقم ده      سرور

لغزش دارم وسیع    کهکشان

چشمه زار   گریه ام رود  روان

قطره ی از بحرِ  لطفت    کن  نثار

بر  زمین  جرم  من    باران   ببار

   شیشه ء تقدیر   

با عرض سلام و ادب خدمت یکایک از دوستانی که با صفای حضور شان

این کاشانه را کرمی میدیهند  این هم سروده ی از کتاب پیام زن

که تقریبان  پانزده سال قبل تولد گردیده.

                           شیشه ء تقدیر

شاخ بی برگم زفیض نو بهار افتاده ام

در تنور یاءس هم امید وار افتاده ام

اشک سرد نامرادی ام که از ژرفای غم

چون سیه بختان زچشم روز گار افتاده ام

می تپد قلبم به سینه از حضور تیر غم

صید خون آلوده استم بی قرار افتاده ام

یکدلی و با همی باشد شعار روز من

زین دورنگی ها عزیزان سوگوار افتاده ام

زاده ء طوفانم و از گردش چرخ فلک

های های خسته ای در چشمه زار افتاده ام

دلپسند من نباشد خانه و بازار و ده

شبنم دشتم ولی در کوهسار افتاده ام

چون خزان افسرده ام اندر بهار زنده گی

برگ پائیزم میان لاله زار افتاده ام

شیشه ء تقدیر من بشکست از دست فلک

زین بد بختم به هر ره چون غبار افتاده ام

   نیایش شبانه   

سلام خدمت همه دوستانی که با حضور پر صفای شان این گوشه را روشنی می بخشند.

بنا بر دلتنگی ها و سفر ها، کمتر با کمپیوتر همنشست می گردم. از دیررسی ها معذورم. این هم آخرین سروده ام تقدیم شما :  

*

                نیایش شبانه

حلول یاد های تو بلوغ هر جوانه ام

گلوی هر صدای تو نیایش شبانه ام

سپیده های مهر تو تلاوت نیاز من

صمیم هر سروده ات نوازش ترانه ام

تو روح مصرع و غزل، تو شور و شعر دفترم

طلوع نام پاک تو شعور شاعرانه ام

چو کوه غصه بردلم شبینه های غربتت

حریص دیدنت بود کدورتِ  بهانه ام

نهال قصه های تو زدیده  آب می خورد

فضایم از تو پر شده وقوع هر فسانه ام

شکن حصار بیکسی به اوج قامت حضور

زلال بودنت تند به  روحِ  و هر کرانه ام

 *

   نفسگاهِ باغ   

*

نفسگاه باغ

*

خنجر زدی، درخت دوباره شهید شد

نسلِ  شگوفه،  بارِ  دگر نا امید شد

بر شاخه های سرو که موسیچه خانه داشت

قربانی تفنگ، دمی که پرید شد

آهسته سوخت باغ و تلاشی ثمر نداشت

هرچند شاخه ها همه گـُـردآفرید شد

روحِ  طراوتی که نفسگاهِ باغ بود

یکباره از زمینِ  خدا ناپدید شد

قفل است نامِ دیگرِ  دروازه ی امید

کز بختِ  بی سعادتِ  ما بی کلید شد

*

*

   همسفر با بهار   

نوروز تان مبارک باد! طراوت بهار بر چهار فصل عمر تان سایه افگن باد.

*

همسفر با بهار

*

شهودِ  جلوه ها بر دیده می بخشد تکاپویی

فرا می خواندم شورِ  طبیعت در هیاهویی

گلوی رستنی ها می سراید متنِ  زیبایی

به هر سو غنچه ای بنشسته در نقشِ  سخن گویی

بلوغِ  شاخسار و خنده ی سبزِ  بیابان ها

نوازش می سراید با ترنم بر لبِ  جویی

زمین مولود نو دارد  فضا را عطر می پاشد

به هر گل بنگری بینی عروسی مستِ  خوشبویی

جهان آیینه دارِ  صبح شادابی و زیباییست

طلوعِ  حسن می خیزد ز شاخ و برگِ  ناژویی

بیا و همسفر شو با بهاری در بیابانم

که لطفِ  لاله بخشد بر زمینم نقشِ  جادویی

*

*