تهی   

                  تهی

 *

صحن چمن از گل و ریحان تهی ست

روح  طراوت ز گلستان  تهی ست

 

ابر عقیمی سر ما  سایه  کرد

مزرعه از نم نم باران تهی ست

 

شاخه ز امید شکوفه جدا

تازه گی از جسم درختان تهی ست

 

زرد شده گونه ی سبزینه ها

 غنچه ز لبخند بهاران تهی ست

 

لب نگشاید به چمن بلبلی

باغ ز یاران غزلخوان تهی ست

 

مهر نهان گشته به دامان شب

مشرق از امواج درخشان تهی ست

 

دامن زاهد ز گنه پر شده

سینه ز گنجینه ی ایمان تهیست

 

سلطنت تیره ی خفاش هاست

شهر زخورشید فروزان تهی ست

 

آنکه نماد و شرف دین شده

دست و دل و دیده ز یزدان تهی ست

 

جز تو کجا رو کنم ای بی نیاز؟

بی تو به هر چیز رسم آن تهی ست

*

*

لینک
سه‌شنبه ۸ تیر ،۱۳۸٩ - کریمه ملزم پرکار