سپیده   

با عرض سلام  به دوستان و عزیران که با پیام های زیبای شان این ادب کده را گل افشانی مینمایند این سروده را تقدیم شما مهربانان مینمایم.

                           نفسگاه باغ

خنجر زدی درخت دوباره شهید شد 

نسل شگوفه بار دگر نا امید شد

بر شاخه های سرو که موسیچه خانه داشت

قربانیء تفنگ دمی که پرید شد

آ هسته سوخت باغ و تلاشی ثمر نداشت

هر چند شاخه ها همه  ُُگُُُرد آفرین شد

روح طراوت که نفسگاه باغ داشت

یک باره از زمین خدا نا پدید شد

قفل است نام دیگری دروازه ی امید

کز بخِِِِِِِِِِت بی سعادت ما بی کلید شد

لینک
دوشنبه ٥ تیر ،۱۳٩۱ - کریمه ملزم پرکار