مرد های جنگ! تقصیر شماست   

سلام خدمت یکایک شما دوستان نهایت ارزشمند و گرامی!

این سروده ی تازه ام را برای شما تقدیم می نمایم.

*

مرد های جنگ! تقصیر شما

*

برگ برگِ  گلشنم را باد برد

باغِ  ما را آتشِ  بیداد  خورد

شعله می رقصید در مرگِ درخت

آه  بود از  ریشه تا برگِ  درخت

اندک اندک گردِ  ناچیزی نماند

لقمه ای بر فصلِ  پاییزی نماند

خاطراتِ  زخمی دیوار و باغ

لاله های دور را  افشانده  داغ

یک دو عاقل، یک دو عالم، یک دو مرد

از  تبارِ  گرم  یا  از نسلِ  سرد

نیست تا گوید ز آتش باز ها

پرده را گیرد ز روی راز ها

یک سخن گوید که آتش باز کیست؟

جنس و قشرِ  تفرقه انداز   چیست؟

***

مرد های جنگ!  تقصیرِ  شماست

عصر ها شد راه و رسم این جا  خطاست

ضامنِ  آتش شمایید و شما

باید آموزید از احساسِ  ما

ضامنِ  بربادی و رنج و نفاق

پُشته های  کُشته ی  بی اتفاق

کی در این نامردمی دستِ  زن است

پیشه ی  زن  دایما غم  خوردن است

زن  نبوده عاملِ  رنجِ  بشر

مرد های جنگ باشند و شرر

*

*

 

لینک
شنبه ۱٦ امرداد ،۱۳۸٩ - کریمه ملزم پرکار