سرشت گریه   

 

سرشتِ  گریه

*

دلِ  من به بید سوزد که همیشه بر ندارد

و به فصلِ  حقه بازی خبر از تبر ندارد

 

لبِ  پر زبحث دارد دلِ  تنگِ  رستنی ها

ز بیانِ  سبزِ  جنگل دلِ  ما خبر ندارد

 

بپزد تبارِ  میوه ز تبِ  زمین و نبضش

بزند ز گردشِ  عمر و به ما اثر ندارد

 

دو سه هفته  گریه می کرد به باغ دخترِ  ابر

که چرا زبانه ی برگ سرودِ  تر ندارد

 

ز سرشتِ  گریه هایش نفَسِ بهار رویید

که به جز تبِ  طراوت، سفرِ  دگر ندارد

 

و خدای آسمان ها ! چقدر که گریه کردم

ز چه باغِ  ماست تشنه؟ و چرا ثمر ندارد؟

*

*

لینک
پنجشنبه ٢۸ مهر ،۱۳٩٠ - کریمه ملزم پرکار